Arjen Lievers

The road to EduMaps
3 (5)

Na 2008 brak een moeilijke periode aan. Terwijl andere leveranciers een webbased systeem ontwikkelden, met daarin ook een leerlijnenmodule, begonnen wij te laat aan de ontwikkeling van onze eigen opvolger. Door een gebrek aan kennis en ervaring waren de keuzes voor de techniek en architectuur bovendien verkeerd, wat het ontwikkelproces enorm belemmerde. Inhoudelijk zetten we een stap voorwaarts, met leerroutes, maar we konden dit veelbelovende uitgangspunt technisch niet waarmaken.

een nieuw ontwikkelingsniveau

Maar dat was niet alles. Ik worstelde met het overlijden van mijn broer. Wat is dit voor een ratrace, waarbij de één “zomaar” ziek wordt of faalt en de ander om wat voor reden dan ook gezond blijft en slaagt? Van al mijn broers en zussen kon Wessel het beste leren en hij was de enige die niet rookte, maar juist hij was er nu niet meer! Wessel had tot dan toe een grote rol in mijn leven gespeeld. “Jij kunt dat ook Arjen”, zei hij bemoedigend, toen ik er over dacht om weer naar school te gaan. En toen ik weer studeerde was hij degene die me introduceerde bij het bedrijf dat uiteindelijk van mij werd. En ook nu had hij me voor een laatste keer op een spoor gezet, voordat hij zijn reis elders voortzette. Wessel had me tijdens zijn ziekteproces namelijk enorm geïnspireerd. Zijn zoektocht naar antwoorden op zijn levensvragen maakte van hem een ander mens. Mijn jongere broer liet me door zijn transformatie een nieuw “ontwikkelingsniveau” zien. Ik begon zijn pad te volgen en las de boeken die hij gelezen had, om daarna zelf verder te onderzoeken, inclusief werk dat niet (meer) op Bol of Amazon te koop was. Ik las in die jaren dag en nacht en studeerde geneeskunde, geschiedenis, filosofie en theologie tegelijkertijd. In feite deed ik waar Whalt Whitman over schreef, in zijn dichtbundel Leaves of Grass: “Re-examine all you have been told in school or church or in any book, and dismiss what insults your soul.” En terwijl het ene eigen vermogen daalde, omdat meer dan de helft van onze klanten overstapte naar een andere leverancier, groeide een ander eigen vermogen. Ik ontwikkelde een plek om te staan, met nieuwe overtuigingen over het leven zelf en over wat tot onze mogelijkheden behoort. En daar hoort een ander systeem voor het onderwijs bij. 

OVM

Gelukkig konden we in 2016 het OntwikkelingsVolgModel, waarvan wij zelf het technisch platform hadden ontwikkeld, van de Hogeschool Utrecht overnemen. Het hoogste competentieniveau van het domein “Burgerschap” uit het OVM luidt: “Reist zelfstandig door Nederland en Europa”. Welnu, voor veel mensen, waaronder ik, vergt dit al een opperste concentratie! Maar met al mijn onderzoek begon ik mezelf af te vragen wat het potentieel van de mens eigenlijk is? Hoeveel verder loopt onze ontwikkelingslijn nog door? Is er een niveau denkbaar, binnen het domein “Autonomie”, dat luidt: “Kan beschikken over de eigen gezondheid”? Of: “Kan naar believen invulling geven aan het eigen leven”? Of is dat te hoog gegrepen voor ons? Los daarvan: wanneer wij het onderwijssysteem van de toekomst willen maken, waarbinnen we ieders unieke potentieel willen realiseren, want dat móet het doel zijn, zo ver was ik inmiddels, dan moet dat model flexibel zijn, zodat we het snel kunnen aanpassen aan nieuwe inzichten, want we weten nog lang niet alles! En dan willen we ook niet te afhankelijk zijn van slechts een paar partijen, die ons voorschrijven wat we onze kinderen en studenten moeten leren. Dan willen we met elkaar een onderwijsplatform creëren, waar wij onze gezamenlijke kennis, conventioneel, alternatief én nieuw, vrij met elkaar kunnen delen en integreren in leerroutes en lesbundels, die we op ieder moment zelf kunnen aanpassen, doortrekken of bijstellen, en die leerlingen en studenten in een eigen ritme kunnen bewandelen. 

To be continued

Hoeveel verder loopt onze ontwikkelingslijn nog door?