Arjen Lievers

The road to EduMaps
1 (5)

Mijn middelbare schoolcarrière startte op de Beatrix Mavo in Varsseveld. Ik maakte sinds de 5e klas (groep 7) bijna geen spelfout meer en na een weekje kamperen aan de Moezel sprak ik vloeiend Duits, maar ik was niet goed in Rekenen. Mijn ouders stimuleerden me er ook niet in. Ik hoefde überhaupt geen schatten op aarde te verzamelen. Die waren immers in het hiernamaals al voor mij weggelegd.

“Als jij niet wilt leren ga je maar werken”

Op de Mavo was ik in de talen voor mijn gevoel beter dan de leraren, maar bij Wiskunde had ik moeite om aan te haken. Ik vond er ook niets aan. Ik droomde van een carrière als profvoetballer. Op de vergaderingstoernooien schoot ik Westendorp, waar onze Vergadering (van gelovigen) stond, hoogstpersoonlijk jaar in jaar uit naar de kwart- en halve finales en één keer zelfs naar de finale, maar alleen daar zagen ze dat ik alles kon met een bal wat in me opkwam. Het voetbal in Varsseveld was op zondag. De zondag was de dag van de Heer. Ik zat op zwemclub.

Na de Mavo was er niet veel keus. De MTS was te technisch, de MEAO te economisch. Bleef over de MDGO-AW. Niet mijn route maar daar kwam ik wel terecht. Ik raakte totaal ongemotiveerd en uitgerangeerd. Halverwege bracht mijn vader me maar naar de Sturko, de varkensslachterij in Doetinchem. “Als jij niet wilt leren ga je maar werken.”

Weer naar school

De chef zette me tegenover Esman, een messentrekker uit Didam. Ik moest de overgebleven haren van de varkens afscheren, als ze uit de brander kwamen. Helemaal aan het begin stond Satan, althans dat stond op zijn schort, de varkens dood te steken als ze uit de restrainer kwamen. Henry had ze daarin gedreven. Dat was het team. Henry was ook gelovig, net als ik. Als Henry ging bidden gooide Satan zijn broodbakje in de prullenbak. Zonder iets te zeggen pakte hij het er dan weer uit en begon geruisloos te eten. Mijn bloed kookte maar ik durfde er niets van te zeggen. Later veranderde dat.

Na een jaar schreef ik me in voor de interne slagersvakopleiding. Dat was de eerste keer dat ik zelf een keuze maakte om iets te leren. Zo ontsnapte ik aan de slachthal. Ik leerde uitbenen. Dat lag me wel. Even later kon ik op stukloon komen werken voor een Duitse uitbeenploeg. Een keiharde wereld. Ik deed 15 hammen, 30 middels en 45 schouders per uur. Mijn onderarmen waren twee keer zo dik als nu en er liepen van die grote aders overheen. Ik verdiende veel geld, maar ik kon mijn mes uit wanhoop soms wel tegen de muur gooien. “Als ik op school toch zo hard had gewerkt!” 

Op mijn 22e schreef ik me in voor een toelatingsonderzoek op de Pabo in Doetinchem. 

To be continued.

Na de Mavo was er niet veel keus. De MTS was te technisch, de MEAO te economisch. Bleef over de MDGO-AW. Niet mijn route maar daar kwam ik wel terecht.

— Arjen Lievers