Het Roger Bannister Effect

Mind is everything. What we think we become  ~ Buddha

door Arjen Lievers

Op 12 oktober 2019 doorbrak de Kenyaan Eliud Kipchoge als eerste mens de magische grens van 2:00,00 op de marathon. De slogan van “filosoof” Kipchoge is: “No man is limited”. 

De prestatie van Kipchoge lijkt op die van Roger Bannister, de Britse atleet die wereldberoemd werd omdat hij als eerste man ter wereld de klassieke Engelse mijl liep in minder dan 4 minuten. Misschien wel geïnspireerd door zijn eigen bijzondere verhaal koos Bannister na zijn sportieve carrière voor de studie Neurologie aan de Universiteit van Oxford, waarna hij een vooraanstaand neurowetenschapper werd. Ook voor Kipchoge was Roger Bannister een grote inspiratie. Waarom?

Decennia lang probeerden atleten wereldwijd de Engelse mijl (1.609,344 meter) in minder dan 4 minuten af te leggen, maar tevergeefs. Op een gegeven moment werden zelfs wetenschappelijke studies uitgevoerd om te onderzoeken of het voor de mens überhaupt anatomisch mogelijk was om 4 minuten lang ruim 24 km p/u te lopen. De conclusie was duidelijk en bevestigde alle mislukte pogingen tot dan toe: Onmogelijk! Totdat Roger Bannister op 6 mei 1954 zijn ‘Miracle Mile’ aflegde in een tijd van 3:59,40. Echter niet lang daarna, 46 dagen om precies te zijn, verbrak de Australiër John Landy de voor onmogelijk gehouden recordtijd van Bannister (3:58,00) al en nog in datzelfde jaar doken diverse andere atleten ook onder de 4 minuten. Het leek wel alsof atleten eerst moesten gaan geloven dat het mogelijk was, alvorens het ook lukte. Het Roger Bannister Effect!

“Wat je denkt, gebeurt!”

Ik heb veel nagedacht over het Roger Bannister Effect en ik denk dat hierin zelfs ‘het geheim’ van het leven schuilt, namelijk dat alles wat wij ons voornemen mogelijk is, wanneer je er in gelooft. Of nog korter: Wat je denkt, gebeurt! Het zou betekenen dat wij een machine in ons hoofd hebben, genaamd de hersenen, die ‘materialiseert’ wat wij denken. Het Roger Bannister Effect is daar in ieder geval een heel mooi voorbeeld van. Maar of de levensformule ‘Wat je denkt gebeurt’ nu klopt of niet, is het überhaupt niet zaak om onze kinderen te inspireren met de overtuiging dat alles wat ze willen of zich voornemen haalbaar is, als ze er in geloven en er helemaal voor gaan!? En dat we ze hoe dan ook in alles zouden moeten faciliteren en het vertrouwen moeten geven dat ze hun dromen kunnen najagen? Zou dat niet hét basale uitgangspunt van het onderwijs moeten zijn?

Iedereen weet dat een goede cito-score, hoge cijfers of een ‘kwalitatief goede school’ te hebben bezocht geen garantie is voor een lang, gelukkig, succesvol of gezond leven. Het leiden van een AUTHENTIEK leven, waarin je dicht bij jezelf blijft, doet wat je zelf graag wilt of waarin je de moed en de overtuiging hebt om je eigen dromen na te jagen, wat het dan ook is, is dat volgens mij veel meer. De nadruk ligt op dit moment echter vooral op ‘prestaties’ (soms nog meer van de school dan van de leerling zelf), terwijl ik de formule ‘Wat je denkt gebeurt’ als basale uitgangspunt nog nooit aan de buitenmuur van een school heb zien hangen.

Ons onderwijssysteem doet mij denken aan de jachttechniek van de bultrugwalvis, die, als hij honger krijgt, rondjes trekt onder een school haringen en daarbij lucht loslaat. De lucht dwarrelt in een koker omhoog en houdt de haringen ‘gevangen’. Een aantal andere bultrugwalvissen assisteert door wat lawaai te maken, waardoor de haringen bang en verward raken en nog meer naar elkaar toetrekken, in plaats van te weten dat die koker slechts illusie is, lucht, bangmakerij, waar ze eenvoudig doorheen kunnen zwemmen, hun vrijheid en ware potentie tegemoet. In tegenstelling daartoe zwemt de bultrugwalvis van onderen uit zijn ‘bubbelnetkoker’ in en slokt de haringen in een keer allemaal op.

Hoe weten wij eigenlijk zo zeker dat ook wij niet gevangen worden gehouden en uiteindelijk vroegtijdig worden ‘opgeslokt’ door een realiteit die wij zelf hebben gecreëerd en die wij doorgeven aan onze kinderen, terwijl die in feite ‘lucht’ is? En dat wij elkaar, net zoals de collega-bultruggen, in die koker houden door elkaar bang te maken en te ontmoedigen om buiten de gebaande paden te gaan? Wij hebben de MOED nodig om kennis te verzamelen over hoe deze wereld echt werkt! Wie zijn wij? Wanneer zijn wij gezond en wanneer worden we ziek? Wat zijn de kaders waarin we gelukkig zijn en blijven? Wat is onze ware potentie en wat is eigenlijk onze ware geschiedenis? Wat is illusie en wat is echt? Veel van die kennis en veel van de antwoorden op dergelijke vragen zitten niet in ons standaard aanbod. Ons standaard aanbod is een koker van lucht, die ons insluit, op veel meer gebieden dan wij denken. Breek die af, door te leren over wie wij écht zijn en veel van onze grenzen, inclusief die van onze kinderen, zullen veranderen in luchtbelletjes, waar je doorheen kunt zwemmen, ons ware zelf tegemoet. 

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn